De vrouw van de Profeet (vzmh): Zaynab bint Khuzaymah (rah)

Achtergrond

Zaynab bint Khuzaymah (raḍiyallāhu ʿanhā) was een halfzuster van Umm al-Faḍl en Maymūnah (raḍiyallāhu ʿanhunna), beiden moeders van de gelovigen. Zij behoorde tot een familie met edele afkomst en zuivere religieuze overtuiging. Zij omarmde de islam al vroeg, trouwde met ʿAbdullāh ibn Jahsh (ra) en migreerde met hem naar Abessinië tijdens een van de eerste migraties.

Zaynab stond bekend om haar uitzonderlijke vroomheid. Haar karakter werd verlicht door zachtmoedigheid, mildheid en liefdadigheid. Zo overvloedig was haar vrijgevigheid dat zij onder de metgezellen bekend stond als “de moeder van de armen”, omdat zij vrijwel alles wat zij bezat uitdeelde aan behoeftigen.

Huwelijk en karakter

Haar huwelijk met ʿAbdullāh ibn Jahsh (ra) was een voorbeeld van liefde, harmonie en wederzijdse opoffering. Hij was een edele metgezel met een groot hart, en het is bekend dat zijn huwelijk met Zaynab haar status verhoogde — maar dit maakte haar slechts nederiger, zuiverder in haar aanbidding en dichter bij Allah.

Toen de Profeet (vzmh) over ʿAbdullāh ibn Jahsh sprak, zei hij:
“Ik zal zeker een man zenden die onder jullie het meest bestand is tegen honger en dorst.”

Ondanks het feit dat haar echtgenoot een neef van de Profeet (vzmh) was, toonde zij nooit trots of arrogantie. Nederigheid was een van haar meest kenmerkende eigenschappen.

Na het martelaarschap van haar echtgenoot trad Zaynab (raḍiyallāhu ʿanhā) het huis van de Profeet (vzmh) binnen als één van de moeders van de gelovigen — een eer die de islam hoger plaatst dan alle wereldse titels. Zij bracht haar eerdere bijnaam, “moeder van de armen”, mee het huis binnen, waardoor haar rol als moeder van de gelovigen een extra dimensie kreeg.

De Profeet (vzmh) zelf bad:

“O Allah, laat mij leven als een nederige dienaar, laat mij sterven als een nederige dienaar,
en laat mij opgewekt worden onder de nederigen.”

Deze smeekbede weerspiegelt de geest die in Zaynab’s leven te herkennen was.

Wijze lessen uit haar leven

Het martelaarschap van haar eerste echtgenoot, ʿAbdullāh ibn Jahsh (ra), biedt diepe lessen. Tijdens de slag van Uḥud vond een ontroerend moment plaats tussen hem en Saʿd ibn Abī Waqqāṣ (ra). Saʿd verhaalt:

“ʿAbdullāh zei tegen mij: ‘Laten we ons terugtrekken om een smeekbede te doen.’
We gingen zitten en Saʿd bad:
‘O mijn Heer, laat mij een sterke tegenstander ontmoeten en laat mij hem overwinnen en zijn wapens als buit nemen.’

ʿAbdullāh zei ‘Āmīn’, en bad toen zelf:
‘O Allah, laat mij een strenge tegenstander ontmoeten die mij zal bevechten, en laat hij mijn neus en oren afsnijden. Wanneer ik U ontmoet zal ik zeggen: “Dit is voor Uw zaak, o Heer.” En U zult zeggen: “Je hebt de waarheid gesproken.”’

Saʿd zei:
‘De smeekbede van ʿAbdullāh was beter dan de mijne.
Later zag ik hem gedood — met zijn neus en oren aan een draad gehangen.’”

Zijn bijnaam werd “de verminkte voor de zaak van Allah”, en zijn verhaal ging de geschiedenis in als voorbeeld van oprechtheid en volledige overgave.

Haar huwelijk met de Profeet (vzmh)

De Profeet (vzmh) kende het verdriet en de leegte die Zaynab voelde na het verlies van haar echtgenoot. Uit mededogen stelde hij haar persoonlijk een huwelijk voor. Zij accepteerde dit met waardigheid en bescheidenheid. Het huwelijk vond plaats in het derde jaar van de hidjrah, kort na zijn huwelijk met Ḥafṣah bint ʿUmar (raḍiyallāhu ʿanhā).

Met dit huwelijk werd Zaynab (raḍiyallāhu ʿanhā):

• een moeder van de gelovigen,

• een steun in de missie van de Profeet (vzmh),

• en een voortzetting van haar rol als weldoenster van de armen.

Haar overlijden

Acht maanden na haar huwelijk werd zij ernstig ziek. Haar ziekte verliep snel, en zij overleed in Medina als moeder van de gelovigen.

Zaynab bint Khuzaymah (raḍiyallāhu ʿanhā) was — na Khadījah (raḍiyallāhu ʿanhā) — de enige vrouw van de Profeet (vzmh) die tijdens zijn leven overleed. De Profeet (vzmh) was diep geraakt door haar overlijden. Hij bad voor haar vergiffenis, herinnerde haar met zachtheid, en toonde geduld bij haar verlies.

Haar graf blijft een stille getuigenis van een vrouw die leefde in nederigheid, gaf met overvloed, en stierf in de nabijheid van de nobelste man die ooit heeft geleefd.

Lees ook: HET LEVEN VAN KHADIJA (R.A.)