De baarmoeder van Āminah bint Wahb was één van de meest eervolle plaatsen die de aarde ooit heeft gedragen. Het was in haar schoot dat de gezegende foetus van de Boodschapper van Allaah, sallallaahu ʿalayhi wa sallam, rustte. Het licht van zijn afstamming had zich, generatie na generatie, door de zuiverste lendenen voortbewogen, totdat Allaah — in Zijn volmaakte wijsheid — bepaalde dat het zou neerdalen bij ʿAbdullāh ibn ʿAbd al-Muṭṭalib.

Hij was een jonge Qurayshi, uitblinkend in schoonheid, karakter en waardigheid. Mensen zagen in zijn ogen een subtiele glans — een licht dat de harten raakte en dat slechts weinig mensen konden duiden, alsof het de stille aankondiging droeg van een grote toekomst.

ʿAbdullāh was de zoon die gered was van een offergelofte. De Arabieren beschouwden hem als een van de meest kostbare en geliefde mannen van hun tijd. Deze gebeurtenis was geen toeval, maar een schakel in de goddelijke ordening. Allaah zegt immers:

“Allaah verkoos Ādam, Nūḥ, de familie van Ibrāhīm en de familie van ʿImrān boven de werelden.”
Soerat Āl ʿImrān 3:33

Het licht dat gezien werd

Toen ʿAbdullāh na zijn vrijlating naast de Kaʿbah liep, zag een vrouw uit Bani Asad zijn gezicht. Zijn gelaat straalde, alsof er een verborgen licht in zijn wezen naar buiten brak. Zij zei tegen hem:

“Als je met mij zou willen zijn, ontvang je het aantal kamelen dat voor jouw losgeld is geofferd.”

Maar hij antwoordde met innerlijke rust en waardigheid:

“De dood is mij liever dan iets onwettigs. Een edel mens beschermt zijn eer en zijn geloof.”

Uiteindelijk koos ʿAbd al-Muṭṭalib een echtgenote voor hem: Āminah bint Wahb, een vrouw van hoge afkomst, zacht hart en zuivere natuur. De Quraysh zagen haar als één van de beste vrouwen van haar tijd.

Zelfs een bekende waarzegster uit Tībālah — Fāṭimah bint Murr al-Khathʿamiyyah — had het licht van profeetschap in ʿAbdullāh herkend en hem ten huwelijk gevraagd. Maar hij wees dit aanbod af. De goddelijke keuze was immers al bepaald.

In die tijd verspreidde zich onder de Arabieren het nieuws dat er spoedig een Profeet uit de nakomelingen van Ismāʿīl zou opstaan. De mensen van de Schrift spraken hierover, en sommige verzen in hun geschriften wezen erop. Zelfs waarzeggers en astrologen gaven tekenen door.

Maar uiteindelijk was het Allaah Die bepaalde dat Āminah de moeder zou worden van de laatste Boodschapper.

Een zwangerschap vol rust en goddelijke zorg

De baarmoeder van Āminah werd voorbereid om het zegel der profeten te dragen. Alles in haar beleving werd verzacht. Geen vermoeidheid, geen zorgen — eerder een lichte, serene rust, alsof zij zelf door het licht gedragen werd.

Maar nog voor zij haar kind kon vasthouden, werd zij getroffen door een groot verdriet.

Enkele maanden na het begin van de zwangerschap maakte ʿAbdullāh een handelsreis naar het gebied dat de Arabieren Shām noemden. Tijdens zijn terugreis werd hij ziek en verbleef hij bij zijn ooms van moederskant uit de stam Banū Najjār in Yathrib. Daar overleed hij.

Zo werd Āminah weduwe nog vóór de geboorte van haar kind.

Zij huilde om haar echtgenoot, om zijn goedheid, om de korte tijd die zij met hem had gedeeld. Maar de diepste pijn lag in het besef dat het kind in haar schoot zijn vader nooit zou zien. Toch vond zij troost:

• in haar eigen innerlijke kracht,

• in de zorg en tederheid van ʿAbd al-Muṭṭalib,

• en bovenal in het licht van het kind dat zij droeg.

Ze voelde geen ongemak, geen zware dagen. Integendeel — ze voelde zich licht, alsof de wereld haar even had losgelaten. Zij zei dat het was alsof ze iets droeg dat haar tegelijkertijd optilde.

In haar slaap verscheen iemand aan haar en zei:

“Je draagt de leider van deze gemeenschap, de Profeet.”

Vlak voor de geboorte kreeg zij de opdracht:

“Wanneer hij wordt geboren, zeg: ‘Ik zoek voor hem bescherming bij de Ene tegen het kwaad van elke afgunstige.’
Noem hem: Mohammed.”

Deze dromen waren als zachte regen die haar versterkten, haar troost gaven en haar voorbereidden op wat komen zou.

De geboorte

De dag van de geboorte was een dag die de geschiedenis markeerde:
de twaalfde van Rabīʿ al-Awwal, bij het eerste licht van de dageraad.

Het was alsof de wereld de adem inhield — een nieuw licht brak door de duisternis van de mensheid.

Āminah vertelde:

“Toen ik hem baarde, kwam er een licht met hem mee dat verlichtte wat tussen oost en west ligt.”

Ze zei dat ze de paleizen van Shām zag en zelfs de halzen van kamelen in Basra. Ze zag drie vlaggen opgericht:

• één in het oosten,

• één in het westen,

• en één boven de Kaʿbah.

Toen ʿAbd al-Muṭṭalib het nieuws hoorde, spoedde hij zich naar zijn kleinzoon. Hij nam hem mee naar de Kaʿbah, liep met hem rond en zei:

“Lof zij Allaah Die mij deze jongen schonk. Ik zoek Zijn bescherming voor hem.”

Thuwaybah en Haleemah

De pasgeboren Mohammed, sallallaahu ʿalayhi wa sallam, werd enkele dagen verzorgd door Thuwaybah, de vrijgelaten dienstmeid van Abū Lahab. Uit vreugde over zijn geboorte had hij haar vrijgelaten — een daad die paste bij de edele gewoonten van de Arabieren.

Daarna kwam Haleemah al-Saʿdiyyah, die zijn tweede moeder zou worden. De jaren die hij bij haar doorbracht, waren vol zegeningen en gebeurtenissen die zijn karakter zouden vormen en zijn hart voorbereidden op de profetische missie.

1. Deze uitspraak doet niets af aan de bijzondere rang van Maryam bint ʿImrān, die volgens de Qur’ān boven de vrouwen van haar tijd werd uitverkoren (Soerat Āl ʿImrān 3:42).

2. Het gebied Shām omvatte Palestina, Jordanië, Syrië en Libanon. De stad Gaza was een belangrijke handelsplaats voor de Quraysh.

Lees ook: HET LEVEN VAN KHADIJA (R.A.)