Yunus Ibn Matta (in het Nederlands Jonas genoemd) was een boodschapper van Allah die in Ninevé was geboren en getogen, een stad in Noord-Irak met een bevolking van meer dan honderdduizend mensen. De bloeiende stad Ninevé was de boodschap van Allah al heel lang vergeten en was vervallen in afgoderij en zonde. Allah besloot Yunus, die één van hen was, als boodschapper te zenden om hen naar Zijn pad te leiden – het pad van het Licht.
De profeet Yunus عليه السلام ging onmiddellijk aan het werk om de wens van zijn Heer te vervullen en nodigde zijn volk uit om alleen Allah te aanbidden en om de afgoden de rug toe te keren. Maar de mensen van Ninevé waren koppig. Ze verwierpen wat Yunus predikte, net zoals vele volkeren de boodschap van de profeten en boodschappers vóór hem verwierpen. Yunus liet zich echter niet afschrikken: hij bleef hen oproepen om Allah te aanbidden en herinnerde hen aan de vreselijke toorn van Allah die op Aad, Thamoed en het volk van Nuh (Noach) عليه السلام was neergekomen.
Maar zij wilden niet naar hem luisteren en zeiden: “Wij en onze voorvaderen hebben deze goden vele jaren aanbeden en er is ons geen kwaad overkomen.”
De profeet Yunus عليه السلام wilde hen helpen en was volhardend; hij gaf niet op. Ondanks hun onwetendheid en harde woorden, bleef hij zijn volk waarschuwen voor de straf van Allah. Maar de inwoners lachten hem uit: “Laat het dan maar gebeuren”, zeiden ze en ze deelden Yunus mee dat ze niet het minst bang waren voor zijn – in hun ogen – loze dreigementen. Yunus was op een gegeven moment zo ontmoedigd en boos op zijn volk, dat hij het opgaf. Zonder de toestemming van Allah besloot hij de stad Ninevé te verlaten in de hoop ver weg een gemeenschap te vinden die zijn boodschap wel zou aanvaarden en tot de gemeenschap van de Islam zou toetreden.
De kalme hemel boven Ninevé werd spoedig rood van woede en maakte zich op om de toorn van Allah uit te spuwen. Mannen, vrouwen en kinderen verzamelden zich op de bergtoppen, kijkend naar het gevecht van de hemel boven hen, hun harten gevuld met angst.
De inwoners herinnerden zich spoedig Yunus’ waarschuwing voor Allah’s straf en vreesden het lot van Aad, Thamoed en het volk van Nuh. Nu geloofden ze hem! Ze vielen zij op hun knieën en met uitgestrekte handen smeekten zij om Allah’s vergiffenis en barmhartigheid. Blij met dit teken van oprecht berouw, toonde Allah Zijn Genade. Hij hief Zijn straf op, vergaf Zijn onderdanen en overlaadde hen met Zijn zegeningen. Toen de lucht opklaarde, bad het volk voor de veilige terugkeer van hun geliefde profeet Yunus عليه السلام, zodat hij hen kon leiden op het pad van Allah.
Intussen was Yunus, die Ninevé had verlaten, aan boord gegaan van een klein passagiersschip met de bedoeling om zo ver mogelijk van zijn volk verwijderd te zijn. Overdag voer het schip door de kalme wateren, maar toen de nacht naderde, woedde er een storm, die het schip hevig heen en weer deed schudden. De bemanning en de passagiers begonnen voor hun leven te vrezen toen het zeewater geleidelijk het dek begon binnen te stromen en het schip langzaam tot zinken bracht.
Terwijl de storm de hele nacht aanhield, beval de kapitein zijn mannen de bagage en alle andere overtollige lading overboord te gooien om de lading van het schip te verlichten. Volgens de instructies gooide de bemanning de overtollige lading overboord, maar het schip bleef zinken omdat het nog steeds te zwaar was. De kapitein had geen keuze: hij moest het leven van één man opofferen als hij het leven van zijn bemanning en passagiers wilde redden. Zoals het in die tijd gebruikelijk was onder de mensen, besloot de kapitein te loten om de passagier te kiezen die geofferd zou worden.
De loten werden getrokken en de naam van de profeet Yunus عليه السلام werd geselecteerd. De mannen wisten dat Yunus een jonge, rechtvaardige, eerlijke en gezegende man was, dus weigerden zij hem overboord te gooien en stemden in met een nieuwe loting.
Toen de loten opnieuw werden getrokken, verscheen opnieuw de naam van Yunus. Weer weigerden de mannen Yunus overboord te gooien. Ze zeiden: “We gaan ons niet ontdoen van Yunus. Hij is onze zegen op de boot. Hij is de beste man die we op de boot hebben. We willen hem niet kwijt.” Dus trokken ze voor de derde keer lootjes, en weer kwam de naam van Yunus tevoorschijn! De mannen waren verbijsterd, maar de profeet Yunus عليه السلام wist dat dit het vonnis van Allah was, want hij had zijn volk verlaten zonder de toestemming van zijn Heer te vragen. Daarom sprong Yunus zelf van het schip in de donkere, boze golven temidden van de oceaan.
Zoals Allah gebood, slokte de grootste walvis in de oceaan Yunus op, net op het moment dat hij het water raakte. Yunus, die bewusteloos was, ontwaakte en vond zichzelf gehuld in pure duisternis. Hij meende dat hij in zijn graf was, maar toen zijn zintuigen ontwaakten, realiseerde hij zich dat hij niet in zijn graf was, maar in de maag van een grote vis.
Vol berouw knielde de profeet Yunus عليه السلام diep in de maag van de walvis voor Allah neer en zei: “O Allah, ik kniel voor U neer op een plaats waar nog nooit iemand voor U heeft neergeknield. In de maag van een vis.” Daarna riep hij Allah aan en smeekte tot Allah met de smeekbede die ook in de Koran staat:
“Niemand heeft het recht aanbeden te worden dan U. Heilig bent U. Waarlijk, ik was één van de onrechtvaardigen.” (Koran, 21:87)
De schepselen van de diepe zee hoorden de smeekbede van Yunus عليه السلام, en verzamelden zich rond de walvis om deel te nemen aan het feest van de lofprijzing van Allah.
Allah, de Barmhartige, was zeer ontroerd door Yunus’ berouw. Hij beval de walvis Zijn boodschapper op het dichtstbijzijnde strand uit te spugen. De walvis gehoorzaamde Allah’s bevel en zwom naar het dichtstbijzijnde strand en spuwde Yunus uit. Het lichaam van de profeet was ontstoken als gevolg van het zuur in de maag van de walvis. Hij had geen bescherming tegen de zon en de wind. Daarom gebood Allah dat er een grote (pompoen)rank over Yunus zou groeien om hem van voedsel en schaduw te voorzien. Allah vergaf hem en deelde hem mee dat hij zonder zijn oprechte smeekbedes tot de Dag des Oordeels in de maag van de walvis zou zijn gebleven.
Toen Yunus volledig hersteld was, reisde hij terug naar Ninevé om zijn missie te volbrengen. Bij aankomst in zijn geboortestad, was Yunus stomverbaasd: de hele bevolking van Ninevé had de Islam aanvaard en was in afwachting van zijn komst. Samen met zijn volk knielde de profeet Yunus عليه السلام neer voor zijn Heer en dankte Hem voor al Zijn zegeningen.
Yunus عليه السلام was de enige profeet wiens hele gemeenschap de Islam accepteerde. Allah verklaarde in de Heilige Koran met betrekking tot het volk van Yunus Ibn Matta:
“Was er maar een stad geweest, naast die van het volk van Yunus, die geloofde, opdat haar geloof haar zou baten. Toen zij (het volk van Yunus) geloofden, namen Wij de bestraffing van de vernedering in het wereldse leven weg, en schonken Wij hen genietingen tot een bepaalde tijd.” (Koran, 10:98)
Vond je dit artikel interessant?
Islam is de ware geloof en allah is de enige God ,de heer der werelden.er is geen andere god dan Allah de verhevene.